Bram Trouwborst zingt met zijn prachtige diepe stem, zoals alleen hij dat kan, de lage bas. Maar niet alleen vocaal is hij het fundament van Lemnis. Bram weet hij ons te remmen als we doordraven of juist te versnellen als we instorten, en krijgt in één zin feilloos samengevat waar anderen vijf minuten voor nodig hebben. Met zijn ongekende overzicht heeft hij, vaak al voor het slotakkoord, in de gaten wat er anders moet en vooral ook hoe. Meestal komt dat neer op het oplossen van de problemen die hij zelf veroorzaakt, zoals het niet zingen van noten die hij wel zou moeten zingen of vice versa, maar hij verkondigt zijn voornemen tot beterschap dan in elk geval altijd luid.
We bewonderen hem mateloos om zijn talent werkelijk te allen tijde en op elke willekeurige plek een dutje te kunnen doen. Bram is altijd geaard, altijd oprecht en altijd wijs. Het is een groot voorrecht voor ons allen Bram onze vriend en collega te mogen noemen. Bovendien, alleen Bram kan het opgewekt verdragen om totaal verregend te arriveren op een repetitiedag. Hij leeft dan ook volgens zijn eigen inspirerende adagium “Je hoeft het zelfs niet te accepteren, het is”.
Lemnis ❤️ Bram
“Wel en niet een klein mirakel dat ik ooit in de professionele muziek terechtkwam. Eerst maar even het niet: muzikale ouders, luidkeels zingend in de kinderstoel, al vroeg op pianoles, kinderkoor. ‘Kathedrale koorschool?’ dacht mam even, maar het werd een reformatorische middelbare school – waar je vooral andere dingen leert. Daarna nam het leven het over en vond ik mezelf terug op de faculteit Geschiedenis, die ik al snel verliet voor een door bestuursbeurzen ondersteund reizend bestaan van een jaar of vier. Dat leidde dan weer tot een studie Ruslandkunde – veel leuker dan Geschiedenis natuurlijk – die op haar beurt een onduidelijk bestaan met wisselende broodheren veroorzaakte. Tot ik op m’n dertigste bij toeval weer met zingen begon; drie jaar later deed ik toelating voor het conservatorium en in 2015 haalde ik in Basel op m’n prille 37e mijn Master-diploma binnen. Een Master-diploma in ensemblezang wel te verstaan. Dat dat een vak apart is weet niet iedereen; hoeft ook niet, maar het is wel zo. Maximale individuele inbreng combineren met het zich voegen in een groep. Dat gaat niet vanzelf, maar is als het lukt wel het leukste wat er is – binnen de muziek dan, daarbuiten is echt nog heel veel meer, zoals bomen, meren en vooral vogelgezang. Om die vogels als verduidelijkend voorbeeld te misbruiken: met elkaar een klein zwermpje spreeuwen vormen waarbij in de vlucht bepaald wordt of er linksaf of rechtsaf geslagen wordt zonder tussenkomst van een muzikale verkeersregelaar, is collectief beleefde vrijheid. Die georganiseerde vrijheid – ensemblezang – heeft de afgelopen negen jaar dan ook een centrale plaats in mijn praktijk gekregen. Met vanuit mijn specialisatie een relatief grote plaats voor Oude Muziek, maar ook hedendaagse kinderopera’s horen er bij. Ik heb een grote voorliefde voor ensembles die buiten de lijntjes kleuren op muzikaal, theatraal of ander vlak. Daarbij past Lemnis als een gevoerde want. Het theatrale aspect, waarbij muzikale grenzen niet bestaan in combinatie met de collectieve manier van werken, ik word er blij van.”
Bram ❤️ Lemnis