Francisca Branco is goed voor tweederde van de 18,75% Zuid-Europese invloed binnen het verder zo oer-nederlandse Lemnis. Haar wonderschone warme en ronde sopraan roept bij eenieder automatisch gevoelens op van zwoele zomeravonden, saudade en een goed glas port. Haar unieke klank geeft de Lemnis sopranen een heerlijke volle klank aan de onderkant, hoewel ze ook haar hand niet omdraait voor sprankelende hoogte. Ze bewaart met rust – en een glimlach die net zo mooi is als haar stem – de harmonie, en haalt de gemiddelde lengte van ons ensemble een stukje omlaag zodat deze niet de pan uit rijst.
Ze is gezellig, grappig en gedreven en met afstand de meest gedisciplineerde van het hele stel. Nieuwsgierig als ze is, blijft ze nieuwe dingen leren en gaat ze geen uitdaging uit de weg. Ze spreekt in haar eentje waarschijnlijk meer talen dan de rest van Lemnis bij elkaar opgeteld, en ook haar Nederlands is ondertussen net zo goed, zo niet beter dan dat van haar collega’s. Ze is ook oprecht nieuwsgierig en geïnteresseerd in de mensen met wie ze werkt, en is dan ook altijd een luisterend oor voor wie daar behoefte aan heeft. Combineer dit alles met haar enorme professionaliteit, en je begrijpt dat zij voor ons onmisbaar is. (Dat, en natuurlijk de zelfgebakken gezonde lekkernijen die ze nog wel eens wil meebrengen naar de repetities.)
Hoewel ze ambitieus en gedreven is, heeft ze ook een engelengeduld. Dat komt goed van pas wanneer ze weer eens moet uitleggen hoe je haar naam nou eigenlijk correct uitspreekt. (De rest van Lemnis heeft dat ondertussen uiteraard helemaal onder de knie…) En zelfs dan blijft ze ontwapenend en charmant.
Obrigada Francisca, nós amamos você!
Lemnis ❤️ Francisca
“Voor mij begon muziek in mijn moeder’s schildersatelier, doordrenkt met geuren van olieverf en terpentine. Daar, zittend op de houten vloer, bracht ik uren door met het maken van uitgebreide tekeningen (zoals kindertekeningen vaak zijn) terwijl ik luisterde naar mijn moeder’s selectie barok muziek. Wanneer Couperin’s Troisième Leçon de Ténèbres à deux Voix voorbijkwam, wist het mijn hoofd van het tekenpapier te krijgen en wentelde ik me in tekeningen van geluid, zo anders dan die op mijn papier. Hoe zou het zijn om in dat schilderij te mogen wonen?
Ik beitelde mijn pad door die nieuwsgierigheid, en na het behalen van mijn diploma Politicologie en Internationale Betrekkingen, besloot ik het hoofdstuk ‘muziek’ helemaal te beginnen. Mijn pad bewoog naar het noorden, van Portugal naar Nederland. (‘Het leven is als fietsen,”- zei mijn tante me – “je gaat de richting op waar je naartoe beweegt.”) Passend.
Ik verzamelde een bachelor en een master in Klassieke Zang en Oude Muziek, en sindsdien ervaar ik de rijke Muziekcultuur die Nederland rijk is. Tot op de dag van vandaag zijn er weinig dingen die me zoveel plezier geven als zingen in een ensemble. In Lemnis ervaar ik weer hetzelfde plezier van die verstrengeling van stemmen die me deden opkijken van mijn tekeningen. Maar dit keer zit ik niet op de vloer te luisteren met mijn benen over elkaar; ik maak het zelf met deze bijzondere mensen om me heen.”
Francisca ❤️ Lemnis